Jak radzić sobie z emocjami dziecka

Jak radzić sobie z emocjami dziecka

Emocje są bardzo ważnym elementem życia każdego człowieka. Bardzo często wpływają na podejmowane decyzje – te złe i te dobre. Nie bez powodu istnieją specjaliści, którzy pomagają sobie z nimi radzić, gdyż te złe potrafią nawet zniszczyć życie. Emocje potrafią być także motorem napędowym do działania, motywować i dawać chęci, lecz aby przyniosło to skutek potrzeba samozaparcia i treningu. Jednak jest to bardzo trudna sztuka, gdyż po prostu nie mamy na to wpływu, ani kontroli nad tym, czy się one pojawią, czy nie.


Już od okresu płodowego dziecko potrafi okazywać emocje, dając się we znaki przyszłej mamie.  Jedne są ruchliwe i często kopią, a drugie nie dają żadnych znaków. Mówią mamie: „jestem głodny”, „jestem niespokojny”, „potrzebuje relaksu”. Każda matka, która była, lub jest w ciąży zna to uczucie. Ba, nawet potrafią wpłynąć na emocje i zachowanie swojej przyszłej rodzicielki.


Przechodząc do późniejszego wieku dziecka – wieku dorastania. Wieku, w którym dziecko się rozwija, buduje swoje poglądy oraz kreuje własne „Ja”. Należy tutaj wspomnieć o tym, że zachowanie dziecka, lecz nie tylko, wywołane jest wcześniejszymi doświadczeniami. Jeżeli rodzice zachowywali się agresywnie w stosunku do siebie i dziecka, jeżeli występowała przemoc i wzajemne obrzucanie się obelgami i obwinianie innych za swoje niepowodzenia, nie sposób, aby mózg dziecka oglądając to wszystko i przeżywając  wywoływał pozytywne emocje, pozwalające  na podejmowanie właściwych decyzji. Widząc takie rzeczy, mózg dziecka absorbuje takie zachowanie, które może mieć katastrofalny wpływ nawet na dorosłe życie malucha. Stanie się agresywne i bezczelne, kierowane tylko i wyłącznie złymi emocjami, które towarzyszyły mu nawet w odległej przeszłości. Będzie myślało, że tak jest w porządku, gdyż nie miało okazji poznać taki pojęć jak szacunek, czy wzajemne wsparcie. Okazując pozytywne zachowania z pewnością okres dorastania nie będzie taki trudny. Dziecko znając pojęcia szacunku, czy pomocy znacznie łatwiej przejdzie proces socjalizacji. Rozróżnienie złego od dobrego nie będzie stanowiło dla niego problemu. Może to mieć decydujący wpływ nawet na jego przyszłość. Będzie potrafiło rozmawiać, znaleźć kompromis i okazać szacunek, o który co raz trudniej w dzisiejszym świecie.


Im młodsze dziecko tym, działa bardziej emocjonalnie. Ma problem z kontrolą emocji i tego jak na nie reagować. Kontrola nad nimi przychodzi z wiekiem i doświadczeniem. Starsze dzieci potrafią mieć większy wpływ na reakcje, które towarzyszą na przykład złym emocjom. Potrafią w jakimś stopniu odróżnić dobre od złego, co ma znaczny wpływ na reakcje wywołane właśnie emocjami.  Tak więc im silniej je okazują, tym większej pomocy i rady rodzica potrzebują. Zezłoszczone dziecko może nie wiedzieć jak reagować na tak złe emocje, co doprowadzić może do płaczu, a nawet śmielszych demonstracji w postaci rzucania przedmiotami, a nawet ich niszczenia. Rodzice powinni wspierać swoje dzieci w takich decyzjach i uważnie się im przyglądać. Rozmowa ma tutaj ogromne znaczenie, podobnie jak umiejętności bycia przy dziecku. Pozwoli to zbudować silniejszą więź, ale także dziecko będzie wiedziało, do kogo się może zwróć w trudnej sytuacji. Więź taka będzie z pewnością oparta na wzajemnym szacunku i zaufaniu. Dla przykładu zniszczony ulubiony obraz, lub  wazon z pewnością wywoła złość u rodzica. W takim przypadku rodzic jest zobowiązany okazać swoją dojrzałość i porozmawiać z maluchem, a nie krzyczeć. Krzyk zawsze wywołuje złe emocje, które niestety nie są pozytywnym elementem wychowania.


Warto wspomnieć iż pod żadnym pozorem nie wolno tłumić emocji dziecka. Są one wyrazem tego, co Wasza pociecha przeżywa i czuje. Tłumione emocje potrafią wrócić ze zwielokrotnioną siłą. Tak więc rodzic powinien dbać w takich sytuacjach o dziecko z jeszcze większym zaangażowaniem. Powinien akceptować każdą reakcję dziecka, nawet tę złą. Tłumaczenie i rozmowa jest tu kluczem.